Publieke blog van Bram De Bakker

Volg ook via RSS RSS

verslag halve van damme

20/09/2014 de dag waarop ik 6j getrouwd was. stond voor mij in het teken van mijn eerste 1/2 triatlon ooit. Ik had dit jaar reeds enkele 1/4 en 1/8 wedstrijden gedaan, maar ging als afsluiter van het seizoen nog eens wat grenzen verleggen.


Voorbereiding naar de wedstrijd toe was redelijk goed verlopen alleen voelde ik dat het seizoen lang en slopend was geweest. Ik kreeg last in mijn schouder maar deze was wel nog doenbaar. Ook mijn benen waren vermoeid. Dus niet te zot meer doen en de conditie onderhouden was de boodschap. Daar we omstreeks 10.10 reeds aan de wedstrijd begonnen ben ik 1 dagje vroeger richting Damme gegaan. Gelukkig niet alleen! Zoals altijd kon ik weer rekenen op de steun van mijn vrouwtje. Verder waren ook mijn toekomstige schoonzus Evy en schoonbroer Wim mee. Wim en een vriend van de tennis, Ivan, hadden het lumineuze idee om ook aan de wedstrijd mee te doen. Ze hadden echter zeer weinig tot zo goed als niet getraind. We zijn de avond voor de wedstrijd allemaal samen gaan eten in een restaurantje in Zeebrugge. De sfeer zat er goed in, er werd goed gelachen en het gespreksonderwerp was natuurlijk den halve van Damme, hoewel ik vaak het gesprek gemist heb daar ik meer met mijn schemamaker Hasan aan het sms'en was :). Ik was best zenuwachtig voor wat komen zou,


De nacht voor de wedstrijd,... belangrijk, goed slapen om fris aan de start komen. De intentie van op tijd te gaan slapen was er zeker, maar ik kon de slaap niet vatten. Door mijn hoofd gingen allerlei scenario's. Wat als ik naar het wc moest, ( nee da wil ik niet), en waneer eten, en hartslagen, als ik maar niet plat rij.... Menig triatleet zal het wel kennen. Er ging zoveel in mijn hoofdje om dat mijn maag er mottig van werd. Uiteindelijk toch in slaap gevallen en om 06.45u ging de wekker af. Er was mij ingeprent om goed op tijd op te staan en te ontbijten, geen ontbijt van het hotel maar wit brood met confituur (dat ik van thuis had meegenomen). Goe zot zouden velen denken, maar laat ze maar doen. Als je voor iets getraind hebt en je wil het goed doen dan zijn deze dingen logisch en vanzelfsprekend.


Na het eten, en uitchecken zijn we met zij allen richting Damme gereden. Daar we ons de dag ervoor al aangemeld hadden, spaarde ons dit weer een heleboel tijd en stress :). Alle materiaal gaan klaarzetten in de wisselzone, en dan 2km wandelen richting de start van het zwemmen. Omstreeks 10.10 was het dan zover, wave 4 werd op gang geschoten. Ik had me redelijk van voor gezet daar ik zo snel mogelijk uit de massa wou zijn en zo mijn eigen wedstrijd kon zwemmen. Een goede keuze bleek later. Vrijwel onmiddellijk zat ik in het goede tempo en zwom zonder veel moeite de 2km in een tijd van 32:05min. Het zwemmen was in 1 rechte lijn en gedurende de ganse oversteek zag ik mijn vrouwtje meewandelen ( een zalig gevoel om te weten dat er iemand is die je zo steunt). De wissel naar het fietsen verliep goed, maar had zeker sneller gekund. Ik had me echter voorgenomen om in mij 1ste halve ooit niks overhaast te doen en vooral te doseren ( een woord dat niet in mijn woordenboek staat). De fiets op voor een tocht van net geen 94km, vier toeren waren er voorzien op een prachtig parcour langs water en door de velden. Het was wel oppassen in de bochten, vochtig van de mist in combinatie met de vallende bladeren zou wel eens voor menig valpartij kunnen zorgen. Dus geen risico nemen was de boodschap ( of zoals mijn vrouw het zegt: " risico nemen doen we niet, ik wil nen hele man terug aan de aankomst "). Ronde 1 en 2 gingen super vlot en ik fietste aan een gemiddelde hartslag van 153. Ik kon harder, maar nogmaals doseren en ervaring opdoen was de boodschap. Het was pas in het einde van ronde 3 dat mijn hartslag heel even zwaar in het rood ging. En dit was dan niet van de inspanning, maar van bezorgdheid. Bij iedere doortocht was er een bevoorradingszone waarbij supporters een drinkenbus of voedsel konden aangeven. Ik had met mijn vrouwtje afgesproken dat ik in ronde 3 een bus zou aannemen en ook een extra gelleke. Daar ik nog voldoende proviand bij had besloot ik echter niets aan te nemen en enkel een lege bidon weg te gooien. Op zich een top idee, enkel de uitvoering was minder. In plaats van de bidon naar beneden te smijten, gooide ik deze in een een boogje

( terwijl ik tegen een snelheid van 35km/u voorbij kwam). Mijn vrouw had echter haar handen vol en kreeg de bus los in haar gezicht. Wat was ik boos op mijzelf. Zou alles oké met haar zijn? Ik stond op het punt om terug te draaien en te gaan kijken, maar besloot toch om verder te gaan. Uiteindelijk kon ik er niks meer aan veranderen,maar in mijn hoofd zat ik die ronde niet bij de race. Het was pas toen ik richting wisselzone ging en mijn vrouwtje zag dat ik de knop kon omdraaien. Van ver vroeg ik haar of alles oké was en riep sorrryyyyy sorrryyyyyyyyy. Ik kreeg een bevestiging van haar dat alles cava was, en zo kon ik met een goed gevoel de wisselzone induiken voor mijn laatste onderdeel, lopen. Het fietsonderdeel legde ik af in 2:38:58min.waar ik zeer tevreden mee was.


De wissel ging goed. Ik had besloten om mijn loopkousen aan te trekken om zo bleinen te besparen. Het was tenslotte 19km dat we moesten lopen en dat deed ik liever met het nodige comfort. Het parcour waren 2 ronden van 9,5 km waarbij er vooral rechtdoor gelopen werd. Ik was wel bang voor de omschakeling maar verteerde deze echter zeer goed en kon snel aanpikken bij een andere deelnemer. Deze liep echter ietsje te snel waardoor mijn hartslag terug de hoogte in ging. Ik besloot mijn verstand te gebruiken en hem te laten gaan. Ik liep ronde 1 verder op mijn tempo en zorgde dat ik bij de bevoorradingen voldoende water/sportdrank binnenspeelde . Bij de doortocht naar ronde 2 kwam ik Wim tegen. Ideaal want Wim is een zeer goed loper en het is een wereld van verschil om alleen of met 2 te lopen. We pepten elkaar op en liepen aan een strak maar aangenaam tempo ronde 2! Vlak voor de aankomst nam ik afscheid van Wim, wenste hem nog veel suc6 met zijn laatste ronde en liep zelf richting de bekroning van mijn seizoen. De eindmeet!!! ik beëindigde de wedstrijd in een tijd van 4:35:54min. Een tijd waar ik zeer blij mee was. Ook mijn gevoel was super, ja ik was moe, maar nee, ik was niet steendood, zoals je dat met een 1/8 of 1/4 kan hebben.
Toen ik even later bij mijn vrouwtje kwam was de euforie wel even weg. Ze had namelijk een blauw oog door mijn drinkenbus en dat op onze 6de huwelijksverjaardag. We konden er al gauw mee lachen en gingen nog supporteren voor Wim en Ivan dewelke allebei aan hun laatste loopronde bezig waren. Beide zouden uiteindelijk eindigen in een identieke tijd van 5:26:21u. Hoe zot is dat!!!


Zo, de laatste wedstrijd van mijn 1ste triatlonjaar zit erop! Het was ontzettend leerrijk en super tof. Bij momenten ook super zwaar, vooral op mentaal vlak, daar het geen evidentie is om werk, gezin en hobby te combineren. Zonder steun en wijze raad van mijn vrouwtje zou ik dit nooit hebben kunnen realiseren. Dankjewel lieve schat van mij! Ook wil ik mijn schema maker Hasan echt super hard bedanken, voor alle tips en adviezen,...
Wat volgend jaar van wedstrijden gaat brengen weet ik nog niet, maar alle voorstellen zijn welkom. Wat ik wel weet is dat ik besmet ben met een virus, het triatlonvirus en ik heb het zwaar te pakken. Nu gaan we even rusten en binnen een paar weken vrees ik dat het virus te sterk zal geworden zijn waardoor ik terug ergens te bespeuren zal zijn in het water, bos of op de fiets :)

Laatste wijziging: 2014-09-23 19:26:13

verslagje 1ste wedstrijd ooit! 1/4 Lille 04/05/2014



Vanwege de slechte voorbereiding de laatste weken (vakantie, knie, en compleet verzuurde benen van 10 miles) was mijn trainingsschema compleet in de war. Ik ging dus met een bang hartje naar mijn 1ste wedstrijd ooit! Een 1/4 in Lille. Ik was ruim op tijd om alles te aanschouwen ( super veel prachtige fietsen en afgetrainde atleten!!). Ik voelde mij een vreemd eend in de bijt! Een gastje dat er eigenlijk nog niet veel van kende en in de speelvijver van de grote jongens mocht gaan mee doen.

Gelukkig waren er nog enkele leden van onze club, ze gaven mij nog enkel tips en hoewel ik echt het gevoel had er nog niet klaar voor te zijn stond ik om 12.00u tussen alle andere atleten aan het strand van de Lilse Bergen. Om 12.10 werd de start gegeven. Als een kudde vloog iedereen in het water. Het was letterlijk pompen of verzuipen. NA enkel rake klappen en stampen op heel mijn lichaam, draaide ik mijn knop om en sloeg mijn overlevingsdrive aan! Ik baande mij een weg tussen de spartelende lichamen en zocht een vrije strook in het zeer koude maar propere water. De koude voede ik zeer hard en naar het einde toe had ik dan ook last van verkramping in mijn kuiten. Iets wat me zeker parten speelde bij het lopen aar de wisselzone. Ik durfde namelijk niet doorlopen vanwege de angst dat mijn wedstrijd daar al gedaan zou zijn. Met de handrem op liep ik dan maar het toch wel lange stuk! De wissel zelf verliep naar mijn gevoel redelijk vlot en ik besliste om geen kousen aan te doen! ( ondanks het advies van vele om het wel te doen).

De fiets op, met een bang hartje trapte ik mijn simpel vlootje ( in vergelijking tot veel andere fietsen) in gang. Verstand op 0 en 40 km gaan! Zoals op training reed ik vooraan op mijn klein blad en werd al gauw door een aantal fietsers gepasseerd. Ik zag wel telkens dat zij op de grote molen aan het knallen waren. Ik besliste vervolgens om dit ook te doen. Een verstandige keuze. Mij snelheid ging een ruk de hoogte in en gedurende het hele verloop van de wedstrijd is de de teller niet meer onder de 35km/u gekomen. Applausje voor mezelf :)
Wel was er tijdens het fietsen een kleine domper. Een official van de wedstrijd kwam me waarschuwen dat ik geen 10m hield op mijn voorligger. Het waren er blijkbaar maar 7 ( Die mens had voor zijn leeftijd blijkbaar nog hele goed ogen). Het probleem was echter dat die gast voor mij hetzelfde tempo aan het rijden was. Enkele km later ben ik over die kerel gereden daar ik mij goed voelde. Wat wil het toeval nu 4 km later kwam die kerel mij terug voorbij en net op dat moment ook die "toffe" official. Prompt kreeg ik een gele kaart voor mijn neus! Hij sneerde nog wat naar mij en broooeeeem weg was hij op zijn moto! Razend was ik, een momentopname van die "ouwe" op zijn moto koste mij de strabox!! 2 minuten wachten in een kotje terwijl iedereen al mocht gaan lopen!! Ge zou van minder zot worden.


Op het einde van mijn 40km kwamen die verdomde krampen in mijn kuiten terug. Die verdomde ten miles zouden mij toch niet zuur opbreken. Hoewel ik echt wel met mijn eigen wedstrijd bezig was vroeg ik mij af hoe het met de andere BRTC'ers ging. Ik had namelijk nog niemand van de betere fietsers mij zien voorbij knallen. Ik wist dus dat ik goed bezig was.
De wissel van fiets naar lopen verliep naar mijn gevoel ook weer redelijk snel, loopschoenen aan en maken dat ik die stomme strafbox was. Daar kreeg ik dan nog eens naar mijn voeten omdat ik aan het stretchen was, blijkbaar moest ik gewoon stil staan. Ondertussen zag ik iedereen maar voorbij lopen. Na 2 eindeloos lange minuten wachten kreeg ik dan eindelijk groen licht om mijn loopproef aan te vatten. De 1ste ronde was het zoeken naar het juist ritme, De omloop was ook niet van de poes, met een aantal bergjes en zeer veel oneffenheden. Vanaf ronde 2 had ik echter de cadans te pakken en kon ik elke keer genieten wanneer ik langs de trouwe supporters liep. Ik voelde wel dat ik niet 100% kon gas geven vanwege zeurende hamstrings ( lange leve de 10 miles). Het was dus de rest van de wedstrijd cruise-control op en na 4 rondjes richting finish om te eindigen in een mooie tijd van 2:07:21. Een super gevoel om over meet te komen, wat een voldoening. Onbeschrijfelijk. Nog nooit smaakte simpele banaan en appelsien nadien zo goed!!!!

Ik kijk al enorm uit naar de komende wedstrijd binnen 1 maand. Nu echter nog 1 spuitje in de knie, komende dagen rust en dan trainen richting Koksijde!! Ik heb de smaak te pakken :) :)

Laatste wijziging: 2014-05-05 14:48:14